Jak wspomniano wcześniej, przędze osnowy są poddawane znacznemu naprężeniu i tarciu podczas tkania, co zwiększa ich podatność na pękanie. Aby zmniejszyć pękanie osnowy i poprawić wydajność tkania oraz jakość tkaniny, konieczne jest klejenie przed tkaniem. Proces ten powoduje, że włókna przędzy przylegają do siebie i wiążą się ze sobą, tworząc mocną warstwę klejenia na powierzchni przędzy. Dzięki temu przędza staje się gęstsza i gładsza, co poprawia jej wytrzymałość na zerwanie i odporność na ścieranie.

Stopień zaklejania zależy od jakości włókna, liczby przędzy, gęstości i rodzaju krosna i zazwyczaj waha się od 4% do 8%. W przypadku tkanin barwionych przędzą, nie jest dopuszczalne stosowanie klejenia lub współczynnik zaklejania poniżej 1%. W przypadku tkanin gęsto tkanych (takich jak popelina), współczynnik zaklejania może sięgać od 8% do 14%. W ostatnich latach krosna szybkobieżne osiągały współczynniki zaklejania osnowy przekraczające 14%.

Zasada usuwania rozmiaru

Proces usuwania klejonki z tkanin. Osnowa tkanin, takich jak bawełna, wiskoza i włókna syntetyczne, jest najczęściej klejonka przed tkaniem. Klejonka wpływa na zwilżalność tkaniny podczas barwienia i wykańczania oraz utrudnia kontakt włókien z substancjami chemicznymi. Dlatego tkaniny są zazwyczaj najpierw odklejone. Odklejenie tkanin bawełnianych usuwa również niektóre zanieczyszczenia z włókien; tkaniny z włókien syntetycznych mogą być czasami odklejone podczas czyszczenia.

Metody usuwania klejonki z różnych tkanin różnią się w zależności od użytego środka klejącego. Odpowiednią metodę usuwania klejonki należy dobrać w zależności od rodzaju tkaniny, składu środka klejącego, wymagań dotyczących usuwania klejonki oraz wyposażenia fabryki. Po usunięciu klejonki tkaninę należy niezwłocznie wyprać w gorącej wodzie, ponieważ zanieczyszczenia, takie jak produkty rozkładu skrobi, będą ponownie osadzać się na tkaninie, co znacznie utrudni dalszą obróbkę. Poniżej znajduje się pięć powszechnie stosowanych metod.

Metoda odklejania w gorącej wodzie: Po zanurzeniu tkaniny w gorącej wodzie, jest ona utrzymywana w cieple i umieszczana w zbiorniku odklejającym na ponad dziesięć godzin, co pozwala na spęcznienie środka klejącego i ułatwia jego wypłukanie wodą. Metoda ta ma dobry efekt odklejania tkanin, w których jako środki klejące stosuje się rozpuszczalny w wodzie alginian sodu, pochodne celulozy itp. W przypadku tkanin klejonych skrobią, dłuższe układanie w stosie w temperaturze 25–40°C, co pozwala na fermentację i naturalny rozkład, również może przynieść pożądany efekt.

Cechy

·Niski koszt, możliwość wykorzystania roztworu alkalicznego pochodzącego z wstępnego oczyszczania;

·Pomaga w usuwaniu niektórych współorganizmów włóknistych z łupin nasion bawełny, zmniejszając obciążenie procesu rafinacji oraz poprawiając białość i przepuszczalność;

·Skuteczny w przypadku wszystkich rodzajów środków klejących;

·Niski wskaźnik odklejania, długi czas magazynowania, utrudniający ciągłą produkcję;

·Zasad nie powoduje degradacji chemicznej środków klejących PVA, co skutkuje uzyskaniem roztworu do prania o dużej lepkości; dokładne pranie jest konieczne, aby zapobiec ponownemu zanieczyszczeniu tkaniny środkami klejącymi.